پندنامه پزشکی
ای نوربصرطبیب همکار امید وپناه و یار بیمار
یادآر از آن زمان که شایق بودی که شوی طبیب لایق
شد لطف ازل رفیقت آن روز از عرصه برآمدی تو پیروز
اکنون که قرین افتخاری تشریف وکلاه ونام داری
تکیه زده ای به جای رازی نایل شده ای به سرفرازی
این پندکهن شنو ز سقراط از رازی وبوعلی وبقراط
از بعد ثنا وحمد دادار بر جای حقوق اوستاد آر
شکرانه ی درگه خداوند بر خدمت خلق او کمر بند
بشتاب زجان ودل به هرآن خوانند گرت به کار درمان
تدبیر نما به دشمن ودوست بر سرخ وسفید یا سیه پوست
بر کیش وعقیده وتبارش منگر بنگر به حال زارش
اسرار ورا بدان امانت زینهارمکن بدو خیانت
دریاب رسالت ومقامت ازگفت پیمبر وامامت
فرمود رسول علم علمان علم الابدان وعلم الادیان
تجویز چو می کنی دوارا کن مسئلت از خدا شفارا
بنگر که چه گویدت نظامی سلطان سخن حکیم نامی
( میباش طبیب عیسوی هش اما نه طبیب آدمی کش)
برقطع حیات وهدم رویان اقدام مکن به هیچ عنوان
از دنیی وزیور وزر او وز خال وخط وکمندگیسو
اندیشه بکن که چاه راهند اندیشه بکن که دامگاهند
در مسند بوعلی سینا هشدارشوی طبیب بینا
با قافله ی سریع دانش درهمسفری نمان زچالش
فارغ شوی ار زکارتحصیل ترفیع تو روکند به تنزیل
می کوش شوی نکو به پندار با خلق خدا نکو به کردار
شایسته خصال ونیک برخورد باپیر وجوان بزرگ یا خرد
آراسته و سپید جامه نیکو به سخن نکو به خامه
فرصت کنی ار همی سفرکن برفلسفه وهنر نظر کن
گر اینهمه شرط جابیاری آنگاه طبیب کامکاری
ورنه زقسم تو را چه حاصل باغفلت و با خیال باطل
این نامه ی یادگار( منشی )است سرلوحه کار وبار( منشی )است
اخلاق پزشکی اطباست تقدیم به محضر احباست
اردبیل - دکتر جوادوهابزاده منشی